-          در خدمت باشیم

-          خانوم سرتو بالا کن

سرعتش را کمتر کرد ولی نتوانست کفشهای آن چند نفر آخر را ببیند.

 "یعنی امروز هم مدرسه نیامده؟ "

 روی صندلی ایستگاه بزور خودش را بین دوزن جا کرد. زن کناری غرغری کرد. از پشت شیشه دودی ایستگاه به حلقه پسرها نگاه کرد. بین این چند نفر هم نبود. یک هفته بود که علی را ندیده بود. رفت جلوی ایستگاه ایستاد صدای خنده قاه قاه  پسری از جمع بیرون زد. چند قدم عقب تر رفت تا بتواند کفشهای همشان را ببیند همه کتانی پوشیده بودند. علی جز معدود پسرهای بود که کفش چرمی قهوه ای می پوشید. نیاز نبود سرش را بلند کند تا مطمئن شود طرح و خطوط کفش های علی را هم حفظ بود هر دو کفشش را که اتفاقا هردو هم چرمی قهوه ای بودند. آمد جلوی ایستگاه ایستاد اتوبوس آمد و رفت سوار نشد. با امروز یک هفته می شد که علی را ندیده بود.

"شاید مریض شده؟ نکنه مدرسشو عوض کرده؟ خدایا! نه اینا نگرانی های بیخوده  هیچکی نزدیک امتحانها مدرسه شو عوض نمی کنه "

 تو یک مجله خوانده بود که این دلهره ها و نگرانیها از علائم عشق است. تو مجله برای عشق ویژگی های دیگری هم آورده بود اما او هر چه کوشیده بود نتوانسته بود احساسش را تفکیک کند تا بتواند از آن سر در اورد. فقط می دانست با تمام وجود دوست دارد علی را ببیند ساعتها و از روبرو. فکر کرد شاید به لوازم التحریری پایین مدرسه شان رفته این لوازم التحریری بین دو دبیرستان دخترانه و پسرانه قرار داشت. دخترها را 30 دقیقه زودتر از پسرها تعطیل می کردند آن روز کاپشنش را در مدرسه جا گذاشته بود و مجبور شده بود برگردد مدرسه. مدرسه پسرانه تازه تعطیل شده بودند ناگهان خودش را میان خیل پسرهای دید که هرکدام متلکی بارش می کردند.

-          من دیدمش دم در مدرسه منتظرته

-          منم خانوم من دنبال من می گردید.

دستپاچه شده بود از گرمای صورتش فهمیده بود که باید سرخ شده باشد. وقتی خجالت می کشید صورتش به طرز رسوا کننده ای سرخ می شد. برای آنکه سرخی صورتش بیشتر از این فریاد نزند  به مغازه لوازم التحریری که سر کوچه مدرسه شان بود رفت همان جای که برای اولین بار علی را دید.. با صدای مطمئنی با مغازه دار در مورد کاربردهای یک خط کش مهندسی بحث می کرد او هم دفتر های خاطرات و خودکارهای رنگی را تماشا می کرد.  به نظرش حرفها یش عاقلانه و استدلالهایش متین آمده بود و فکرکردمغازه دار باید احرفهای او را بپذیرد تا اینکه مغازه دار گفت: "درسته اقا جان حق با شماست هرچی شما بگی. اگه به دردت می خوره بردار یا علی اگه هم نه بفرما ما مخلصتیم."علی به او نگاهی کرده وخندیده بود.  به طرف ایستگاه که برگشته بود ایستگاه تقریبا خلوت شده بود ولی هنوز گله به گله پسرهای که توی اتوبوسهای قبلی جا نشده بودند ایستاده بودند و بلند بلند می خندیدند و ازتخته سیاه تا مدیر مدرسه را مسخره می کردند،طرف هم لگد می پراندند و به هم پس کله ای های می زدند. انعکاس نورآفتاب تو چاله چاله های آب کف خیابان چشمش را می زد آفتاب زمستانی که یکباره از پشت ابر بیرون آمده بود چنان اسمان را صاف  و ابی کرده بود که گویی هیچگاه بارانی نبارید بود. پیش از این کف خیابان رابه این دقت ندیده بود همیشه این خیابان آنقدر شلوغ  و پر سرو صدا بود که ماشین ها هم نمی توانستند به راحتی سیل جمعیت دختر مدرسه ای ها را ببرند و عبور کنند. توی ایستگاه غیر از او دختر مدرسه ای دیگری نبود ازاینکه جلوی ایستگاه ایستاده بود و جمعیتی  پسر پشت سرش بودند معذب بود فکر کرد حالا باسنش که به نظرش خیلی بزرگ بود یا مانتواش را که مادرش بر خلاف میل او از پشت یقه تا پایین آن را درز انداخته بود و مانتو را به دو تکه تقسیم کرده بود  مسخره می کردند. وقتی به ایستگاه رسید روی نیمکت های ایستگاه تنها چند زن نشسته بودند فکر کرد بهتر است توی ایستگاه بنشیند تا جلوی این جماعت مرد و زن متلکی بارش نکرده اند. به طرف نیمکت های ایستگاه برگشت علی را دید که به دیواره سایبان ایستگاه تکیه داده است. سرش رابلند کرد نگاهشان به هم گره خورد نتوانست چشمش را بگیرد از همان لحظه این گره از نگاه به دلش خورد و مثل یک غده کوچک در دلش جای گرفت. علی لبخندی زد. سرش را پایین انداخت و نشست. رنگ چشمهاش عسلی بود و رنگ موهاش قهوه ای لبهای درشتی داشت که بعد از این لبخندشان خاطره ثابت ذهنش شده بود.

"نکنه تو این پسرها بر می خوره سواره  اتوبوس می شه  و من نمی بینمش؟ امروز باید می رفتم کنار پاساژ منتظر می شدم نباید اینجا می موندم اتوبوس های اولی کیپ تا کیپ پر از پسر میشه از وقتی این زهرا هم می مونه بدتر هم شده هی حواسم به اون می ره که نبیندم. اصلا هم  ببینه به جهنم ."

زهرا همکلاسیش بود چند روز پیش توی ایستگاه گرفته بودش به حرف ومی خواست بداند  با کدام یک ازپسرها دوست است و منتظر کدامشان می شود.هرچه گفته بود با هیچ کدام باورش نمی شد. این چند روزی که زهرا دیرتر می رود و منتظر اتوبوس خلوت می شود برایش شده عذاب الیم دائم باید حواسش باشد زهرا متوجه نشود که برای چه می ماند. هرچند وقتی پسرها تعطیل می شوند آنقدر حواسش پی پیدا کردن علی است و چشمش دنبال اومی گردد که متوجه نمی شود زهرا کی و با کدوم اتوبوس می رود.

از وقتی علی را تو لوازم التحریر سر کوچه مدرسه دیده دو ماهی می گذرد تو این دوماه هر روز بعد از تعطیل شدن مدرسه تا چند خیابان ان طرف تر ایستگاه پیاده می رود تا این 30 دقیقه سر رود.  وقتی برمی گردد ایستگاه خلوت شده است. منتظر می ماند تا دوباره ایستگاه شلوغ شود. بعد در میان کفشهای کتانی و چرمی دنبال کفش چرمی قهوه ای می گردد. وقتی می بیندش تو  منتظر می شود سوار اتوبوس شود هیچگاه نمی نشیند چون بعضی روزها علی منتظر اتوبوس خلوت تر می شود و گاهی هم سوار اولین اتوبوس می شود اما اغلب منتظر اتوبوس خلوت تر می شود بعد او هم سوار می شود و از ته اتوبوس علی را نگاه می کند البته هیچ وقت ته ته نمی رود.چرا که اتوبوس یکباره آنقدر شلوغ می شود که حتی نمی تواندازمیان زنها نگاهش را بگذراند. علی پسر آرامی است و مثل بقیه پسرها بلند بلند حرف نمی زند وبه قهقهه نمی خندد. گاهی اوقات او را گم می کند اما چون همیشه سمت راست اتوبوس می ایستد می تواند موقع پیاده شدن خوب نگاهش کند و اگر علی اتفاقا بر گردد و سمت زنها را نگاه کند آن غده توی دلش گرم می شود. پیچید به سمت خیابان مدرسه. چشمش هیچ پسری را جا نمی انداخت. گوشش به این نبود که چه می گویند. مستقیم به چهره ها نگاه می کرد به چشم ها و لبها .چشمش را تا نزدیک لوازم التحریری راند از دور علی را شناخت با همان پیراهن چهار خانه سفید و سیاه و شلوار قهوه ای کنار لوازم التحریری ایستاده بود .تنها! دلش ازصبح گواهی داده بود که امروزعلی را می بیند. باورش نمی شدعلی به سمت او نگاه می کرد نه مثل آن وقتهای که گذرا به بخش زنانه اتوبوس نگاه می کرد و نگاهش بی هوا از روی او می گذشت. اینبار فقط به او نگاه می کرد. دوباره غده تو دلش گرم شد. چهره علی واضح تر شد و لبخند زد همان لبخندی حک شده در ذهنش. غده گرم تر شد و گویی آرام ارام اب می شد شیرین و نرم به همان نرمی که یک تکه پشمک فشرده توی دهان اب می شود و فضای دهان را گرم و شیرین می کند. احساس سبکی می کرد. چشمش را از چشمهای علی نمی گرفت و به سمت او می رفت. چند قدمی بیشتربا او فاصله نداشت اما علی دیگر به او نگاه نمی کرد نگاهش دورتر ها را می کاوید و حالا دیگر به پهنای صورتش می خندید از کنارش گذشت و با شنیدن صدای احوال پرسی دختری با او سرجایش خشک شد صدا اشنا بود بدون اراده برگشت زهرا را دید که با علی دست می داد.